WINDSTILTE IN BEWUSTZIJN

 

                                                             HOOFDSTUK       -11-

                                                     WINDSTILTE IN BEWUSTZIJN

De bekende prikkel brengt mij weer met mijn bewustzijn buiten mijn lichaam. De gids voor deze staat van zijn, Alena, wacht mij op: 'Ik zie dat jij  wat wil vragen,' merkt ze op.

'Dat klopt,' antwoord ik. 'Hoe kan het dat jij mijn gedachten wél kunt lezen, en ik jouw gedachten niet? Dat vroeg ik mij al een tijdje af.'

'Dat vroeg je je helemaal niet af, makker. Dat weet je allang maar je wilt dat je lezers dit ook weten.'

En weer ben ik toch nog verbaasd over de rechtlijnigheid van Alena: 'Leg het toch maar uit,'zeg ik.

'Oké, de reden daarvan is dat ik een iets hoger bewustzijnsniveau heb bereikt dan jij. Om die reden kan ik wel waarnemen op jouw bewustzijnniveau maar jij niet op mijn niveau. '

'Dus ook hier is sprake van een hiërarchie? vraag ik. En dát terwijl alle wijzen op mijn niveau het hebben over het gelijksheidsprincipe. Over het éénheidsprincipe en iedereen is gelijk. Niemand is beter dan een ander. Dat soort statements.'

'Uiteindelijk is dat ook zo. Maar dan moet je die eenheid wél gerealiseerd hebben. Pas dan is er gelijkheid van trilling. 

Zolang jouw bewustzijnstrilling nog als een pingpongbal heen en weer schiet van onder naar boven en weer terug, zul je nog even geduld moeten hebben en jouw staat van ZIJN accepteren maar tegelijkertijd wel inzien dat er meer is.

Pas als er kalmte is, en windstilte in het bewustzijn, is er éénheid. De 'pingpongbal' is dan tot rust gekomen. Dan is er ook geen vom meer. Zolang jij je nog op jouw niveau bevindt, moet ik mij bij onze 'ontmoetingen' als vorm presenteren.

Zodra wij een gelijk bewustzijnsniveau bereiken hoeven wij beiden geen vorm meer aan te nemen om elkaar te herkennen. Wij gaan dan in elkaar op en nemen alles direct waar.'

Deze uitleg is confronterend, maar ze legt wel uit dat dit alles voor iedereen bereikbaar is. Sterker nog, op een bepaalde manier is dat al allemaal gerealiseerd maar we zijn ons er nog niet bewust van.

Na deze uitleg gaan wij, Alena en ik naar een situatie die ik achteraf als zeer confronterend en heel erg zwaar heb ervaren. Ik wist ook niet of ik ook deze ontmoetingen met jullie moet delen maar Alena adviseert mij dat om wel te doen. Dat advies doet zij op haar geheel eigen wijze:'Wie ben jij om kennis te onthouden aan je broeders en zusters, malle?'

Met die woorden verdwijnt ze hard lachend en ik val weer terug in mijn lichaam.

De volgende keer vertel ik over een best wel verdrietige waarneming.