CONFRONTATIE

                                                                

                                                              Hoofdstuk -9-

                                                          CONFRONTATIE..

Slapen is voor mij nooit een probleem geweest. Slapeloosheid ken ik niet. Zodra ik mijn kussen raak, slaap ik vrijwel direct.

Tenminste tot de laatste paar maanden. Mijn lichaam slaapt weliswaar een uur of zeven maar mijn geest slechts drie uur.

De overige vier uur bevind ik mij in een bewustzijnsstaat die heel diep is. Dat wil zeggen, dat ik mij klaarwakker voel en alert. Ik ervaar het als een groot voordeel dat ik de fases van piekeren, analyseren, nadenken, boosheid of irritatie vanwege het niet slapen, intussen ben overstegen. Ik hoor mijn lichaam snurken maar ik kan het negeren. Je zou het een staat van volledig ZIJN kunnen noemen. Natuurlijk voel ik echt nog wel de emoties boosheid, ongeduld of frustratie in veel gevallen opkomen, maar ik kan er van een afstand naar kijken. Ik ben mij ervan bewust waar het vandaan komt. Ik zeg ook nooit dat ik boos BEN maar dat ik boosheid VOEL. Dat is een significant verschil. Als je meent dat je boos BENT, identificeer je je met die boosheid. Boosheid is een energie, niet meer dan dat. Als je je daar mee identificeert gaat die energie van boosheid zich ergens in je lichaam vasthechten. En als je dat jaren en jaren blijft volhouden kan je lichaam daar vervelend op gaan reageren.

Als er boosheid opkomt en je weet dat dat alleen maar een gevoel of emoties is, dus dat je boosheid VOELT, dan neem je afstand van die energie omdat je het doorziet. Je weet dat die boosheid een illusie is. Iets in je hoofd. Iets wat niet echt is. Daar bewust van zijnde, dooft dan direct of vrij snel daana zonder invloed te hebben op je lichaam.

Dit werd mij overigens op één van mijn reizen uit mijn lichaam geleerd. Zoals je ziet ben ik boven in de opsomming van emoties een belangrijke emotie vergeten, of eigenlijk onbewust weggelaten. ANGST. En ik begrijp sinds vannacht de reden van dat onbewust negeren van angst: Sterker nog: dat heb ik geweten haha:

De prikkel dient zich aan terwijl ik eigenlijk liever in mijn staat van ZIJN zou willen blijven. Ik voel die staat van Zijn als volledig ontspannen drijven en dobberen in een serene omgeving. Nogmaals er is geen piekeren, noch denken, noch wat anders. Maar dat blijkt iets anders uit te pakken:

De prikkel spoort mij aan mijn lichaam met mijn bewustzijn te verlaten en ik word weer opgewacht door Alena, de gids voor buitenlichamelijke uitstapjes. Intussen weet ik iets meer over haar maar daarover een andere keer.

Ze begroet mij hartelijk en vraagt of ik mij wel eens heb afgevraagd waarom ik mij 's nachts 'slechts vier uren' in een staat van ZIJN bevindt: 'Waarom niet acht uren of zelfs de hele dag en nacht?'

'O,' reageer ik onnozel; 'Kan dat ook dan?'

'Het feit dat je dat niet weet, zegt iets over die staat van bewustheid van jou,' antwoordt zij glimlachend.

'Er zijn een paar dingetjes die je nog niet bewust onder ogen bent gekomen,' zegt ze. 'Om volledig bewust, wakker en verlicht te zijn zal dat toch echt moeten gebeuren. Ik heb het dan over angst. O, wat word je nu ineens bleek om je neus? Gaat er toch nog iets dagen bij jou?'

'Heb je het een beetje naar je zin met al die geintjes? ' vraag ik. 

Ze lacht luidkeels en maakt dan een gebaar met haar linkerhand. Een soort zwaai. Op hetzelfde moment bevinden wij ons aan de rand van een afgrond die steil naar beneden loopt. Om mij heen kijkend zie ik een kaal landschap met hier en daar een rotsblok en steengruis. Het ziet er allemaal verdord uit. Tegenover ons, aan de andere kant van de kloof die ongeveer honderd meter van ons is verwijderd daarentegen, ziet het er spectaculair mooi uit. Kleuren van ongelooflijke schoonheid. Intens groene planten en bomen. Velden vol bloeiende bloemen en daartussen wat kleine huisjes die er warm en welkom uitzien. Ik wilde dat ik het beter kon omschrijven maar dit moet jezelf zien om een werkelijk beeld waar te kunnen nemen.

Alena kijkt mij aan: 'Die overkant is je doel. Al dat moois is daar voor jou ter beschikking. Er is alleen een klein dingetje.'

Ze zwaait nog eens met haar linkerhand en ineens ligt er een soort loopplank over de afgrond, die ik qua breedte schat op de breedte van mijn voet.

'Alena wijst naar de plank. 'Hier nog even overheen koorddansen en dan heb je ook deze angst van jou overwonnen.'

Ze heeft het over mijn hoogtevrees die ik al mijn hele leven heb. Zonder dat ik het haar gezegd heb is zij kennelijk daarvan op de hoogte.

'Ik ken deze angst van jou, die zit zo diep dat je hem niet doorziet. En je zult het toch echt moeten doorzien en mee afrekenen voordat je een stap verder kunt komen. Begrijp mij goed, Kees, je HOEFT het niet te doen hoor. Je bent immers al best ver gekomen. Maar dan blijft het in dit leven bij het bewustzijnsniveau wat je NU hebt bereikt.'

Kortom, ik kijk naar de plank en ik kijk naar de afgrond en ik voel de angst in diepe golven door mij heen gaan. Toch loop ik naar het begin van de plank en zet mijn voet erop. Resoluut? Absoluut niet! Ik voel mij een trillend jong vogeltje dat op een dakgoot staat en waarvan door de vader-en moedervogel wordt verwacht te springen en weg te vliegen. Zoiets.

Ik probeer te vermijden om naar beneden te kijken. Toch doe ik dat en ik zie de bodem niet eens. Zo diep is die afgrond. Mijn voet past precies op de plank. Ik zet mijn andere voet ervoor en loop toch allebehalve vastberaden door. Ik moet wel als ik verder wil op mijn reis. Het is alsof je een week zonder water door een woestijn hebt gelopen en honderd meter verder een groot glas koel water ziet staan. De prijs voor je doorzetten, zal ik maar zeggen.

Halverwege de plank begint het 'zweet' mij uit te breken. Ik begin uit mijn evenwicht te raken.  Ik bedenk mij ineens dat ik onmogelijk zweet kan voelen, laat staan dat het kan uitbreken want ik ben uit mijn lichaam. Want ik ben alleen bewustzijn. Ik kan helemaal niet uit balans raken. Het gaat als een flits door mij heen. Het hele plaatje is nep. Een illusie. Er is helemaal geen afgrond. Dat beseffende loop ik op mijn gemak en doodgemoedereerd de laatste vijftig meter naar de 'overkant.' Als ik naar beneden kijk zie ik geen plank noch een afgrond. Ik loop gewoon verder en ben ineens tussen de groene planten en bloemen en de licht wuivende zachte wind.

Alena duikt naast mij op. 'Prima, 'zegt ze. 'Deze angst heb je overwonnen en zal niet langer deel uitmaken van je onbewuste geest. Je moest deze confrontatie echt aangaan. De angst in de ogen zien. Elke keer als die angst weer op mocht komen, zul je direct de illusie daarvan inzien, net zoals je dat met boosheid ook inziet. Ze knipoogt en is op hetzelfde moment verdwenen.

Zelf word ik wakker in mijn bed. Fascinerend, mijn lichaam zweet als een otter.