BETER EEN UURTJE LATER KOFFIE DAN EEN UURTJE LATER GROEI

         

                                                               HOOFDSTUK -16-

                      BETER EEN UURTJE LATER KOFFIE DAN EEN UURTJE LATER GROEI

Ik ben..

Schijnbaar buiten mijn lichaam..

Of, beter gezegd, in een andere staat van bewustzijn.

Alena, de gids voor deze staat, wacht mij op:

'Ik wil het hebben over kansen, uitdagingen. Veel mensen in de fysieke staat van bewustzijn, dus zij die nog volop in het ego bewustzijn leven, verzuchten vaak hoe en waarom er altijd zoveel dingen misgaan in hun leven. Waarom er altijd dingen gebeuren waarover zij zich rot voelen, bang voelen, angstig voelen. Waarom is het niet zo dat alles in mijn leven op  rolletjes gaat, verzuchten ze vaak.

Nou, daar kan ik het volgende over zeggen: Stel je voor dat je naar de bioscoop gaat, of naar de tv kijkt en een film ziet waar helemaal niets misgaat. Dat alles zich, vlak en zonder enig probleem of negatieve gebeurtenis, afspeelt. Zonder enige spannende actie. Hoelang zou het dan duren voordat je in slaap valt? Hoelang zou het duren voor je gaat gapen en gaat denken, wat doe ik hier in hemelsnaam?

Wakker worden en het realiseren van een hoger bewustzijn gaat een stuk moeilijker als jouw levenssituatie altijd op rolletjes loopt. Dat je van rustige dag, naar rustig weekend, naar rustige vakantie, leeft. Dat is een vlak leven, zonder hoogte of dieptepunten. Want als je geen dieptepunten kent, ken je ook geen hoogtepunten (op fysiek niveau) Ik zeg niet dat het NIET kan want er zijn altijd mensen die het wel realiseren. Maar de snelste kans op groei maak je toch echt als er negatieve dingen gebeuren in je leven. Of trauma's.' 

Ik kijk haar vragend aan.

'Ja, je kijkt vragend en ik zal het uitleggen. Mensen die nog leven in een ego-staat vinden negatieve gebeurtenissen in hun leven maar helemaal niks. En ze hebben er een hekel aan, of wanhopen er zelfs over, dat ze daar geen controle over hebben. Dat er vervelende dingen gebeuren zonder dat ze dat kunnen vermijden.

Op zichzelf klopt dat wel. De meeste gebeurtenissen in je leven zijn niet te vermijden. En niet voor niets. Want het grootste trauma of de grootste persoonlijke ramp, kan jou zomaar doen besluiten om je over te geven aan wat is. Je laat je weerstand dan los. Je geeft je verzet tegen het leven, het universum, helemaal op. Omdat je het gevoel hebt niet anders meer te kunnen dan dát. Dat heeft tot gevolg dat je gaat samenwerken met het leven, het universum. En dat heeft weer tot gevolg dat je, zomaar van het ene op het andere moment, een enorme groei in bewustzijn maakt. Want overgave leidt tot groei.

Als je dat eenmaal hebt ervaren of inziet zul je weten dat alle gebeurtenissen zich in je hoofd afspelen en dus per definitie niet de werkelijkheid zijn. Je neemt dan afstand, je identificeert je niet langer meer met de gebeurtenissen en de bijbehorende emoties en gedachten. En dat leidt weer tot nog meer groei van bewustzijn.

Begin dus niet meteen te klagen als je koffiefilters een keer op zijn, haha. Accepteer het gewoon en lach erom. Beter een uurtje later koffie dan een uurtje later, groei.'

Ik kom weer terug in mijn lichaam met de geur van verse koffie in mijn neus.

WEERSTAND

    

                                                             Hoofdstuk -15-

                                                                WEERSTAND

Ik ben. 

Buiten mijn lichaam. 

En zit in een grote ruimte. 

Om mij heen talloze zielen zoals ik. Voor mij, achter mij. Overal.

Een vrouw (niet Alena, maar non-dualistisch gezien, wél Alena) legt uit wat het betekent om boos te zijn in het leven. Of van streek. Of Angstig.

Stel jezelf een situatie voor die jij graag wilt meemaken of waarnemen. Stel je voor dat je op weg naar het strand bent. Maar dat je na een uur rijden in een hete auto, niet verder kunt omdat ineens de weg is afgesloten. Dan zucht je, dan ben je van streek. (Het eerste teken dat je ego het aan het overnemen is en je bewustzijn verdwenen is) Of je bent boos. Of nog erger, je bent woedend. Of nog véél erger, je bent agressief en wilt de Boa's die de weg versperren, iets aan doen.

Je vraagt je zelfs niet af wat de reden is van het oponthoud. Je voelt een enorme weerstand.Dat is het teken dat je Ego het helemaal heeft overgenomen. Je bent helemaal onder controle van het Ego dus in een diepe hypnotische slaap. 

Weerstand is een oud gewoontepatroon en trekt je altijd terug naar het onbewuste "doen" Het is een innerlijke weerstand dat zich voordoet tegen alles in het huidige moment. 

Wat kun je doen om dat om te draaien? Blijf alert kijken naar wat er gebeurt. Neem waar hoe impulsief je reageert. Maar laat het komen, accepteer gewoon wat je ziet. Maar blijf ernaar kijken met je Godsbewustzijn waardoor er een helder licht van bewustzijn over de situatie begint te schijnen. Oordeel op geen enkele manier over de situatie of de reden van de situatie. Kijk ernaar zoals je soms verveelt naar een stel stoeiende katjes kijkt. Ondertussen laat je dat licht van bewustzijn over de situaties schijnen. Het is een lichtstraal van bewustzijn die straalt op elke situatie.

Dan ineens kan het zijn dat er iets verandert in de situatie. Het kan zomaar ombuigen, mee stromen met de wens hoe jij WEL de situatie gezien zou willen hebben.

Er is dan geen weerstand die die transformatie tegenhoudt. Er zit dan geen ruis op de lijn. De energie van verlicht bewustzijn kan dan onbeperkt stromen over de situatie. Ineens gaat de weg open en de Boa's nodigen je vriendelijk uit om door te rijden. 

Of het kan zijn dat de weg gesloten blijft waardoor je besluit om terug te rijden en te genieten van wat je om je heen ziet. Bijna thuisgekomen barst er een hevig noodweer los en net op tijd loop je met droge kleding je huis binnen.

Ook dan is het heldere licht van bewustzijn jou ten dienste geweest want als de weg niet gesloten was geweest had je nu in een hevige regen en onweer en bliksem doorgebracht aan het strand.

En als ik zeg dat het licht van bewustzijn jou ten dienste geweest is, zeg ik dat omdat woorden niet kunnen uitleggen in jouw wereld dat helder bewustzijn en jij, één zijn.

Het goede nieuws: Je weet, als je boos of erger bent, dat je Ego terug is. Het is een soort wekker voor je Godsbewustzijn om het maar eens oneerbiedig uit te drukken. Je kunt dan direct omschakelen náár dat bewustzijn.

Ik val terug in mijn lichaam

En heb veel te overdenken

LAAT HET STOPPEN BIJ JOU!!

                                                          HOOFDSTUK  -14-

                 

                                                    LAAT HET STOPPEN BIJ JOU!!!!!

In het vorige hoofdstuk werden, negatieve gedachten en vergeving besproken en uitgelegd. Dat in gedachten houdend voel ik weer de prikkel en vervolgens ben ik weer buiten mijn lichaam.

De term "buiten mijn lichaam" wil ik hier nog even duidelijker maken. Veel mensen vragen zich af of dat wel kan. Als jij tot die groep mensen behoort, adviseer ik je het gewoon zelf te onderzoeken omdat je, en terecht, niets klakkeloos aanneemt)

Ik kan je wel een tip geven: focus je op je handpalmen en voel daar vervolgens (kan even duren) een prikkelend gevoel. Doe daarna hetzelfde met je voetzolen. Ook daar voel je een prikkelend gevoel als je daarop focust. Wat er op dat moment gebeurt, is dat jouw bewustzijn zich "beweegt" naar de plek die jij aangeeft. Daarin zie je dat je bewustzijn dus niet vastzit op één locatie, ergens in je lichaam. Het is vrij zich van het ene naar het andere punt te bewegen. Daaruit volgt weer dat, wanneer het bewustzijn zich kan verplaatsen BINNEN het lichaam, dat dus ook mogelijk is naar buiten toe. Buiten je lichaam dus.

(Mijn vorm gegeven hoger bewustzijn, Alena legde mij overigens later uit dat er geen "buiten je lichaam is" Alles is bewustzijn en dat beweegt wel, maar daar komt geen "plaats" of "locatie" aan te pas. Wij verzinnen dat begrip "buiten je lichaam" omdat dat makkelijker is om je bewustzijn te "verplaatsen" Wij leven nu eenmaal NU op een fysiek niveau.) dus zolang je het nodig hebt, gebruik het dan!

Het addertje onder het gras is de angst hiervoor. Zolang verplaatsing binnen het lichaam plaatsvindt lukt het nog wel, maar zodra ik mij ging focussen op een locatie buiten mijn lichaam, schrok ik op het laatste moment terug. En dat laat weer zien dat je zeer gehecht bent aan het lichaam. Niks mis mee maar je komt niet verder dan. Uiteindelijk, na veel zelfonderzoek en mijn besef dat ik NIET mijn gedachten gevoelens of onverwerkte trauma's ben, ging het vanzelf.

Ik raad NIEMAND aan om het effe op een doordeweekse avond te proberen. Je weet niet wat je tegenkomt. Dat is niet om bang te maken want je wordt altijd wel geholpen, maar je gaat ook niet in een cockpit van een vliegtuig zitten als je geen vliegbrevet hebt.

Tot zover de uitleg.

Alena wacht me zoals gewoonlijk weer op. 'Ik wil het over macht hebben,' zegt zonder enige inleiding. (als ik het over zeggen heb, bedoel ik denken, want we communiceren via mentale weg).

'Ik heb het niet over fysieke macht, zeg maar de gehanteerde macht op jouw aardse niveau, maar over de macht die je krijgt als je uitsluitend schept met God. Daarvoor moet je je eerst bewust zijn van jouw identificatie met je lichaam en gedachten. Nog steeds gelooft 95% van de mensen die nu op aarde leven, dat ze hun lichaam zijn. Erger nog, dat ze hun gedachten zijn. Die verhalen komen van een kunstmatige identiteit die wij Ego noemen. En de meeste verhalen in je hoofd geloof je ook. Dat is ook wat er gebeurt met mensen die een groot probleem hebben, daar veel over willen praten, maar het niet oplossen omdat ze overtuigd zijn van het verhaal achter het probleem. Ze rennen achter hun eigen staart aan.

Dat begint al op kleuterleeftijd. Allerlei verhalen en overtuigingen worden overgenomen door ouders, leraren, familie etc.

Kinderen tot een jaar of acht geloven alles wat een volwassene hen vertelt. En als dat eenmaal heeft plaatsgevonden heeft het kind daadwerkelijk een valse identiteit oftewel een Ego gecreëerd. 

Al die problemen verstoren de energiestroming in het lichaam. Omdat negatieve energie zwaarder is dan positieve energie zal er een soort energetisch bolletje ontstaan in een energiebaan in je lichaam. Voorbeeld? Neem jezelf maar: Jij hebt heel lang longproblemen gehad omdat je onverwerkt verdriet liet bestaan. Zodra je dat wél verwerkte namen die problemen af. Oftewel, oplossen van een probleem lost ook de energieopeenhoping op die samengaat met het trauma dat iemand laat bestaan.

Dat alles gaat supersnel wanneer je eenmaal beseft dat je méér bent dan je lichaam en gedachten. Gedachten heb je als gereedschap om te handelen op aarde. Niet om voortdurend aan je probleem te blijven denken. Tenzij je je probleem accepteert voor wat het is maar je er NIET mee identificeert. Dan kun je jezelf op een afstand waarnemen. 

En dat geeft macht om dingen te realiseren die nu veel sneller gaan. Zaken die in het algemene belang zijn. Je doet ze nooit alleen (ego) maar altijd met God.Of het Universum als je moeite hebt met het begrip God. Daarom is vergeven ook zo belangrijk. Ze neutraliseren de negatieve gedachten jegens anderen. Wees daarom altijd alert op wat je denkt en zegt. Elk woord en elke gedachte heeft een enorme kracht. Ga daar zeer zorgvuldig mee om. In het belang van je broeders en zusters die ook jouw eigen belang is. Waarom? Omdat het patroon van negatieve gedachten zelfs kan doordringen in de genen, die energetisch gezien, weer doorgegeven worden aan de kinderen. Dat kan generaties terug al gebeuren. Daarom: laat het stoppen bij jou!! En creëer daarmee een nieuwe bewustere generatie. 

Nogmaals er bestaat geen schuld of straf. Onze vriend Jezus doelde hierop toen hij aan het kruis hing en de twee misdadigers links en rechts van hem vergaf, door te zeggen:"Vader vergeef hen want ze weten niet wat ze doen. " Oftewel; vertaald naar NU: "Vader vergeef hen, want ze zijn volledig onbewust."

En weg is ze.

Ik val weer terug in mijn lichaam.

OVER VERGEVING

 

                                                                                 HOOFDSTUK   -13-

                                                                                OVER VERGEVING

Enige prikkels en ik "ben" weer buiten mijn lichaam, waar Alena mij opwacht. Ik vraag haar wat je kunt doen aan negatieve gedachtes die je hebt. Vooral waar het de negatieve gedachtes betreft die je soms, of misschien zelfs wel vaak, over andere mensen hebt. Ik stel die vraag naar aanleiding van een filmpje dat ik zag over dit onderwerp. Daar werd besproken wat de gevolgen zijn voor iemand waar negatief over wordt gedacht. 

Alena knikt en legt uit: 'om die reden is vergeving zo belangrijk, vooral in jullie fysieke dimensie waar het ego (nog) een grote rol speelt. De grote meester Jezus bracht de noodzaak van vergeving in vrijwel al zijn leringen ter sprake. Of, eigenlijk beter gezegd; hij vond het zelf de belangrijkste boodschap aan de mensheid die hij kon geven. Zonder vergeving geen groei. Zonder vergeving geen realisatie van bewustzijn. In zijn meesterwerk "Een cursus in wonderen" kun je lezen wat en hoe hij dat precies bedoelt.

Ik wil het hier laten bij het benadrukken van het belang van vergeving. En dan bedoel ik, vergeving vanuit het hart. Gemeende vergeving dus.

Onderschat de verwoestende werking niet van negatieve gedachten. Niet alleen voor de geadresseerde, maar ook , en juist vooral, voor de afzender van die negatieve gedachte.

Onderschat dus nooit de kracht van gedachten in het algemeen. 

Iedereen kent wel de anekdote van een man die opgewekt op kantoor kwam en direct werd aangesproken door een collega die hem verschrikt aankeek en vroeg waarom hij zo bleek zag. Twee minuten daarna vroeg de volgende collega of hij soms ziek was. De derde collega deed er nog een schepje bovenop en adviseerde de man meteen een dokter te raadplegen.

Kortom; na tien minuten voelde de man zich ineens doodziek en misselijk waarna hij besloot naar huis te gaan om het uit te zieken.

De collega's die dit hadden afgesproken lachten zich intussen een bult. In dit voorbeeld is de man, eenmaal thuisgekomen, weer snel "beter." Voor de collega's echter heeft het meer gevolgen. Voor hen komt deze "grap" drie keer zo hard terug in wat voor vorm dan ook. In dit geval, zal dat niet zo ernstig zijn omdat het om een "onbewuste" grap ging. Maar stel dat het om echte haat zou gaan. Dan krijgt de geadresseerde de negatieve drab van die negatieve gedachtes in volle kracht door en over zich heen. Het hecht zich aan hem vast. De afzender zal de gevolgen van zijn negatieve gedachten aan het adres van de geadresseerde, veel erger, voor zijn kiezen krijgen in de vorm van negatief karma. Bedoelt om te leren overigens, niet bedoelt als straf want straf bestaat niet in de denkwereld van God.

Hoe kun je dit neutraliseren, zelfs als het al een eeuwigheid geleden is? Vergeef jezelf voor de negatieve gedachten aan je broeder of zuster en vergeef ook degene voor wie die gedachte bedoeld was. Vergeef hem/haar voor wat hij NIET deed. Wat ik daar mee bedoel moet je maar in de cursus van wonderen opzoeken.'

Door te vergeven neutraliseer je de negatieve gedachte en het gevolg daarvan. De "tijd" zal worden samengevouwen waarna een werkelijkheid ontstaat die anders en positiever verloopt dan die was verlopen zónder vergeving. Dat geldt voor beide partijen.

Het leven, kortom, zal voor beide partijen, na echte vergeving, positiever verlopen."

Na deze uitleg val ik terug in mijn lichaam.

In het begin van deze sessies vroeg ik mij tijdens een wandeling in het fysieke leven mij af of al deze dingen die ik waarnam wel echt was. Hallucineerde ik niet gewoon. Dat vroeg ik in gedachten aan mijn gids, of hogere bewustzijn zo je wilt. Het antwoordt kwam vrijwel meteen. Ik liep nog twee stappen en ineens werd mijn blik getrokken naar het fietspad naast mij. Daar lag het antwoord in de vorm van een kruisje. 'Hoeveel "bewijs" wil een mens nog hebben.' Die stem hoorde ik in gedachte, gevolgd door een licht spottend maar ook toegeeflijk bulderend gelach.. 

Hieronder een foto die ik direct maakte van het KRUISJE

IN DE KELDERS VAN BEWUSTZIJN

 

                                                                      HOOFDSTUK -12-

                                                                      IN DE KELDER VAN BEWUSTZIJN

De prikkel brengt mij weer met mijn bewustzijn uit mijn lichaam. Daar wacht de gids, Alena, weer op mij. Ze kijkt mij ernstig aan. Niets voor haar want meestal neemt ze mij goedmoedig in de maling en lacht ze veel. In het begin was dat anders. Toen vond ik haar afstandelijk en zakelijk. Intussen heb ik geleerd dat dat aan mijzelf lag. Die afstandelijk lag bij mij zelf en projecteerde ik op haar. Alsof ik in een spiegel keek/kijk en mijzelf daarin zie met een volstrekt ander gezicht.

Alena legde mij uit dat zij mijn hogere Zelf is. Dát deel dat niet meegaat in een reïncarnatie op aarde maar de mens, in dit geval mijzelf, probeert te leiden en beïnvloeden vanuit een hogere bewustzijnsstaat: 'Ik ben blij dat dat redelijk gelukt is,' vertelde ze mij in het begin. 'Vaak zoeken de mensen hun geluk in het Ego-denken en nemen ze geen enkele raadgeving van hun hogere bewustzijn waar. Bij jou ging dat ineens beter al is er nog veel te leren.

En nu vertelt ze mij wat mijn taak gaat worden hier. 'Je hebt hier zelf voor gekozen ook al kun je je dat niet meer herinneren,' legt ze uit.' Ik laat je over een moment de laagste regionen van bewustzijn zien. Je zult die staat waarnemen en vanaf dat moment sta je er alleen voor. Je zult het zelf moeten oplossen daar. Ben je er klaar voor?' 

Ik knik bevestigend hoewel ik er geen flauw benul van heb van wat mij staat te wachten.

Alena draait met haar hand naar links en direct ben ik ergens anders. Ik sta in een kleine slecht verlichte ruimte zonder ramen. Het is al een wonder dat ik hier sowieso iets kan zien. Maar erg opwekkend ziet het er niet uit. Ik sta tot mijn enkels in het drab. En met drab bedoel ik een groen/geelachtige substantie. Rioolwater ziet er fris uit hierbij vergeleken. Ik zie een man van een jaar of zestig languit in de drab liggen. Hij draagt iets wat ooit een zwart pak geweest moet zijn. Hij licht languit voorover met zijn gezicht in het drab. Naast hem zit een hond. Hij kijkt droevig en jankt een beetje. Kennelijk hoort hij bij de man. Iets verderop begint het drab te golven en steekt er ineens een hand en een arm boven het drab uit. Iets later zie ik dat het een vrouw blijkt te zijn. Ze is volkomen naakt en gaat nu moeizaam op haar knieën zitten. Ze draait haar hoofd naar mij toe en kijkt mij met nietsziende dode ogen aan. Intussen hoor ik ploppende geluidjes en ik kijk verder om mij heen. Er loopt van alle kanten drabachtig vocht van de muren naar de vloer.

Het gekke is dat ik niets kan ruiken. Nu doet ook de man zijn hoofd omhoog uit het drab. Ook hij kijkt mij verdwaasd aan. Dan ineens uit het niets, overvalt mij een verdriet waarvan ik het bestaan niet kende. Zo hevig. Zo intens en zo indringend dat de tranen bij mijzelf uit mijn ogen beginnen te stromen. Ik voel dat ik huil. Met grote schokken. Het is niet te beheersen en toch blijf ik volledig bewust van wat ik waarneem.

De vrouw gaat nu zitten en ze kijkt met iets meer bewustzijn in haar ogen. Ook de man lijkt zich meer bewust te worden van zijn omgeving. Verschillende emoties dreigen mij uit mijn centrum te knallen maar voor dat gebeurt sta ik weer naast Alena die mij intens aankijkt.

'Wat was dát in Godsnaam???' vraag ik geschokt.

'Dat waren een vrouw en een man,' antwoordt ze. Er lagen daar nog veertig mensen onder het drab, maar alleen die twee mensen merkten jou op. De hond is van de man en blijft zijn baasje trouw. DE hond is overigens de enige reden waarom die man niet verder is afgedaald. De vrouw is iets verder in haar bewustzijn dan de man maar heeft wel een steuntje nodig zoals je zag. Die andere mensen kon jij niet waarnemen omdat die zó diep zijn afgezakt dat jouw bewustzijn niet toereikend is om hen te helpen. Het is daar niet alleen smerig maar ook pikdonker. Het feit dat je kon zien dank je aan je eigen licht, hoewel nog schemerig haha. Deze mensen zijn zo in hun eigen schuld en schuldgevoel gekropen dat ze naar een heel laag bewustzijn zijn afgedaald. Ze doen vrijwillig boete en hebben geen idee dat er geen schuld bestaat in deze werelden.

Jij hebt jezelf de taak gegeven om deze mensen uit hun illusie te halen. Dat twee mensen begonnen te ontwaken, kwam omdat ze jouw, en ik herhaal; nog steeds vrij schemerige, licht, opmerkten en daardoor werden gewekt. In een volgend stadium zul je die zielen verder inwijden en wakker maken uit hun illusie. Daar is veel empathie en mededogen voor nodig. Beide heb je wel enigszins maar nog niet voldoende. Je zag dat je door je emoties werd overmand. Dat is niet erg want je was hier niet op voorbereid. Maar hee, je bent hier om te leren. Toch?' 

Ze lacht nog een keer en weg is ze weer.

Ik val weer terug in mijn lichaam en heb veel stof te verwerken.

WINDSTILTE IN BEWUSTZIJN

 

                                                             HOOFDSTUK       -11-

                                                     WINDSTILTE IN BEWUSTZIJN

De bekende prikkel brengt mij weer met mijn bewustzijn buiten mijn lichaam. De gids voor deze staat van zijn, Alena, wacht mij op: 'Ik zie dat jij  wat wil vragen,' merkt ze op.

'Dat klopt,' antwoord ik. 'Hoe kan het dat jij mijn gedachten wél kunt lezen, en ik jouw gedachten niet? Dat vroeg ik mij al een tijdje af.'

'Dat vroeg je je helemaal niet af, makker. Dat weet je allang maar je wilt dat je lezers dit ook weten.'

En weer ben ik toch nog verbaasd over de rechtlijnigheid van Alena: 'Leg het toch maar uit,'zeg ik.

'Oké, de reden daarvan is dat ik een iets hoger bewustzijnsniveau heb bereikt dan jij. Om die reden kan ik wel waarnemen op jouw bewustzijnniveau maar jij niet op mijn niveau. '

'Dus ook hier is sprake van een hiërarchie? vraag ik. En dát terwijl alle wijzen op mijn niveau het hebben over het gelijksheidsprincipe. Over het éénheidsprincipe en iedereen is gelijk. Niemand is beter dan een ander. Dat soort statements.'

'Uiteindelijk is dat ook zo. Maar dan moet je die eenheid wél gerealiseerd hebben. Pas dan is er gelijkheid van trilling. 

Zolang jouw bewustzijnstrilling nog als een pingpongbal heen en weer schiet van onder naar boven en weer terug, zul je nog even geduld moeten hebben en jouw staat van ZIJN accepteren maar tegelijkertijd wel inzien dat er meer is.

Pas als er kalmte is, en windstilte in het bewustzijn, is er éénheid. De 'pingpongbal' is dan tot rust gekomen. Dan is er ook geen vom meer. Zolang jij je nog op jouw niveau bevindt, moet ik mij bij onze 'ontmoetingen' als vorm presenteren.

Zodra wij een gelijk bewustzijnsniveau bereiken hoeven wij beiden geen vorm meer aan te nemen om elkaar te herkennen. Wij gaan dan in elkaar op en nemen alles direct waar.'

Deze uitleg is confronterend, maar ze legt wel uit dat dit alles voor iedereen bereikbaar is. Sterker nog, op een bepaalde manier is dat al allemaal gerealiseerd maar we zijn ons er nog niet bewust van.

Na deze uitleg gaan wij, Alena en ik naar een situatie die ik achteraf als zeer confronterend en heel erg zwaar heb ervaren. Ik wist ook niet of ik ook deze ontmoetingen met jullie moet delen maar Alena adviseert mij dat om wel te doen. Dat advies doet zij op haar geheel eigen wijze:'Wie ben jij om kennis te onthouden aan je broeders en zusters, malle?'

Met die woorden verdwijnt ze hard lachend en ik val weer terug in mijn lichaam.

De volgende keer vertel ik over een best wel verdrietige waarneming.

ZO BOVEN, ZO BENEDEN

                                     

             

                                                          HOOFDSTUK -10-

                                                     ZO BOVEN, ZO BENEDEN

De prikkel is er weer en direct ben ik met mijn bewustzijn uit mijn lichaam. Mijn gids voor deze 'regionen', Alena verwelkomd mij glimlachend: 'Je hebt een vraag, 'merkt ze op.

Ik begin steeds meer te wennen aan het idee dat ze mijn gedachten, als het ware, kan lezen. 'Ik wil iets vragen over die zielen die definitief afscheid hebben genomen van hun fysieke lichaam,' begin ik. 'Ik zag die mensen direct een rode pijl volgen om zich vervolgens te storten in een activiteit op een scherm waar ze langs liepen.' (zie hoofdstuk 8)

Ze knikt en begint uit te leggen:' Je moet het zo zien; ken je het begrip 'zo boven zo beneden?''

'Ja, die uitdrukking ken ik wel. Is dat niet de stelling dat alles wat geldt voor hogere dimensies dan die van de aarde, in zekere in ook geldt voor het fysieke bestaan op aarde?'

'Voor een deel wel. En voor zover het de fysieke mogelijkheden op aarde op dit moment niet te boven gaat.'

'Wat bedoel je daarmee?'

Zo Boven, Zo Beneden betekent dat we, zeg maar, een kopie van het grote universum zien in het kleine op aarde. Waarheid en orde van het kosmische, grotere geheel keert terug in het leven van ieder mens op aarde.

De aarde is de microkosmos in de macrokosmos. Oftewel wij zijn geschapen naar Gods’ beeld en gelijkenis. Dat zou betekenen dat de mensen op aarde alles zouden moeten kunnen doen en realiseren wat in de hogere regionen mogelijk is. Feit is, de uitzonderingen daargelaten, dat vrijwel niemand op aarde de volledige capaciteit van zijn mogelijkheden gebruikt. Het brein is de schakel tussen geest en materie. Dat brein is volmaakt, evenals de geest overigens. Op het moment dat je samen met God creëert schep je op een gigantisch hoog level. Jammer genoeg, scheppen de mensen met hun ego-geest in plaats van met God en dan maak je brokken. Dat is hetzelfde als een kind van vijf een auto laten besturen. Het brein wordt volkomen beïnvloed door het ego en daardoor ook verkeerd gebruikt. Het ego laat iedereen geloven dat alles wat niet in een reageerbuis kan worden waargenomen, niet echt is. Jezelf genezen door de kracht van gebed, samen met God, is een heel krachtig systeem. De meeste mensen geloven daar niet in hoewel er toch fantastische genezingen bewezen zijn. Dat je bijvoorbeeld alles kunt creëren wat je graag wilt, is een feit. Zolang je dat doet samen met God. De meeste mensen hebben wel de klok horen luiden maar weten helaas nog niet waar de klepel hangt. Zij lezen ergens een boek hoe je voor jezelf kunt manifesteren. Op je eigen houtje. Ingegeven, nogmaals, door het ego. Dat werkt niet. En ook hier weer, de uitzonderingen daargelaten.

Op het moment dat de mensen alles accepteert wat er gebeurt en van daaruit schept met God staat God of het Universum of Al wat is, als je het anders wilt noemen, direct klaar om je te bedienen.Het brein werkt dan ook optimaal mee en je wereld verandert volkomen. Ik weet wat je zeggen wilt, dat is moeilijk, maar dat is het niet. Het is inzien en de knop omdraaien.

Maar om op je vraag terug te komen, waar het betreft de stelling zo boven, zo beneden; op aarde is intussen technisch veel vooruitgang bereik. Zo is er het systeem ontwikkeld dat algoritme heet. Een algoritme is, in het kort, een eindige reeks instructies met een vaststaande volgorde, die de oplossing van een bepaald probleem beschrijft. Gebruiken van algoritmes kan ook een risico zijn. De algoritmes van Facebook en Google zijn er bijvoorbeeld vooral op gericht jou te laten zien wat je waarschijnlijk interessant vindt. Het risico daarvan is dat je alleen nog maar dingen ziet die je eigen denkbeelden bevestigen. Ik geef je een voorbeeld. Je zit op internet te zoeken naar nieuwe schoenen. Vervolgens ga je naar Facebook en zie je steeds reclames over schoenen voorbijkomen. Dag na dag. De bedoeling is dan dat je hardholland naar een webwinkel snelt om daar een paar schoenen te kopen.

Kortom, het brein wordt beïnvloed en misleid en de geest is niet sterk genoeg om dat te doorzien. De meeste mensen trappen erin omdat ze met hun ego-geest denken en daardoor hun brein (laten) misbruiken. Mensen die met God denken (Godsbewustzijn) hebben hier geen last van. Zij zijn alle begeertes overstegen, doorzien hun ego-geest, lachen erom en zijn en blijven in Godsbewustzijn. Als zij iets nodig hebben, scheppen ze het met God. Meestal is dat iets wat in het belang is van iedereen.

Nu de overeenkomst met die mensen die sterven en hier "boven "aankomen. Zij nemen hun ego-bewustzijn mee en projecteren hun diepste verlangens op de schermen die je zag. Zij hadden op aarde hun begeertes nog niet onder controle en hier aangekomen hebben ze niet eens door dat ze zelf die verlangens projecteren om daar vervolgens volkomen in op te gaan.Uiteindelijk zal hun drang naar vormen hen weer naar de aarde reincarneren.

Mensen die met Godsbewustzijn denken, hebben lak aan verlangens en lopen via de witte pijl naar hun eigen bewustzijnsbestemming.

O, ik word ergens anders verwacht. Tot ziens maar weer.'

En weg is ze.                      

Met een klik val ik terug in mijn lichaam.

CONFRONTATIE

                                                                

                                                              Hoofdstuk -9-

                                                          CONFRONTATIE..

Slapen is voor mij nooit een probleem geweest. Slapeloosheid ken ik niet. Zodra ik mijn kussen raak, slaap ik vrijwel direct.

Tenminste tot de laatste paar maanden. Mijn lichaam slaapt weliswaar een uur of zeven maar mijn geest slechts drie uur.

De overige vier uur bevind ik mij in een bewustzijnsstaat die heel diep is. Dat wil zeggen, dat ik mij klaarwakker voel en alert. Ik ervaar het als een groot voordeel dat ik de fases van piekeren, analyseren, nadenken, boosheid of irritatie vanwege het niet slapen, intussen ben overstegen. Ik hoor mijn lichaam snurken maar ik kan het negeren. Je zou het een staat van volledig ZIJN kunnen noemen. Natuurlijk voel ik echt nog wel de emoties boosheid, ongeduld of frustratie in veel gevallen opkomen, maar ik kan er van een afstand naar kijken. Ik ben mij ervan bewust waar het vandaan komt. Ik zeg ook nooit dat ik boos BEN maar dat ik boosheid VOEL. Dat is een significant verschil. Als je meent dat je boos BENT, identificeer je je met die boosheid. Boosheid is een energie, niet meer dan dat. Als je je daar mee identificeert gaat die energie van boosheid zich ergens in je lichaam vasthechten. En als je dat jaren en jaren blijft volhouden kan je lichaam daar vervelend op gaan reageren.

Als er boosheid opkomt en je weet dat dat alleen maar een gevoel of emoties is, dus dat je boosheid VOELT, dan neem je afstand van die energie omdat je het doorziet. Je weet dat die boosheid een illusie is. Iets in je hoofd. Iets wat niet echt is. Daar bewust van zijnde, dooft dan direct of vrij snel daana zonder invloed te hebben op je lichaam.

Dit werd mij overigens op één van mijn reizen uit mijn lichaam geleerd. Zoals je ziet ben ik boven in de opsomming van emoties een belangrijke emotie vergeten, of eigenlijk onbewust weggelaten. ANGST. En ik begrijp sinds vannacht de reden van dat onbewust negeren van angst: Sterker nog: dat heb ik geweten haha:

De prikkel dient zich aan terwijl ik eigenlijk liever in mijn staat van ZIJN zou willen blijven. Ik voel die staat van Zijn als volledig ontspannen drijven en dobberen in een serene omgeving. Nogmaals er is geen piekeren, noch denken, noch wat anders. Maar dat blijkt iets anders uit te pakken:

De prikkel spoort mij aan mijn lichaam met mijn bewustzijn te verlaten en ik word weer opgewacht door Alena, de gids voor buitenlichamelijke uitstapjes. Intussen weet ik iets meer over haar maar daarover een andere keer.

Ze begroet mij hartelijk en vraagt of ik mij wel eens heb afgevraagd waarom ik mij 's nachts 'slechts vier uren' in een staat van ZIJN bevindt: 'Waarom niet acht uren of zelfs de hele dag en nacht?'

'O,' reageer ik onnozel; 'Kan dat ook dan?'

'Het feit dat je dat niet weet, zegt iets over die staat van bewustheid van jou,' antwoordt zij glimlachend.

'Er zijn een paar dingetjes die je nog niet bewust onder ogen bent gekomen,' zegt ze. 'Om volledig bewust, wakker en verlicht te zijn zal dat toch echt moeten gebeuren. Ik heb het dan over angst. O, wat word je nu ineens bleek om je neus? Gaat er toch nog iets dagen bij jou?'

'Heb je het een beetje naar je zin met al die geintjes? ' vraag ik. 

Ze lacht luidkeels en maakt dan een gebaar met haar linkerhand. Een soort zwaai. Op hetzelfde moment bevinden wij ons aan de rand van een afgrond die steil naar beneden loopt. Om mij heen kijkend zie ik een kaal landschap met hier en daar een rotsblok en steengruis. Het ziet er allemaal verdord uit. Tegenover ons, aan de andere kant van de kloof die ongeveer honderd meter van ons is verwijderd daarentegen, ziet het er spectaculair mooi uit. Kleuren van ongelooflijke schoonheid. Intens groene planten en bomen. Velden vol bloeiende bloemen en daartussen wat kleine huisjes die er warm en welkom uitzien. Ik wilde dat ik het beter kon omschrijven maar dit moet jezelf zien om een werkelijk beeld waar te kunnen nemen.

Alena kijkt mij aan: 'Die overkant is je doel. Al dat moois is daar voor jou ter beschikking. Er is alleen een klein dingetje.'

Ze zwaait nog eens met haar linkerhand en ineens ligt er een soort loopplank over de afgrond, die ik qua breedte schat op de breedte van mijn voet.

'Alena wijst naar de plank. 'Hier nog even overheen koorddansen en dan heb je ook deze angst van jou overwonnen.'

Ze heeft het over mijn hoogtevrees die ik al mijn hele leven heb. Zonder dat ik het haar gezegd heb is zij kennelijk daarvan op de hoogte.

'Ik ken deze angst van jou, die zit zo diep dat je hem niet doorziet. En je zult het toch echt moeten doorzien en mee afrekenen voordat je een stap verder kunt komen. Begrijp mij goed, Kees, je HOEFT het niet te doen hoor. Je bent immers al best ver gekomen. Maar dan blijft het in dit leven bij het bewustzijnsniveau wat je NU hebt bereikt.'

Kortom, ik kijk naar de plank en ik kijk naar de afgrond en ik voel de angst in diepe golven door mij heen gaan. Toch loop ik naar het begin van de plank en zet mijn voet erop. Resoluut? Absoluut niet! Ik voel mij een trillend jong vogeltje dat op een dakgoot staat en waarvan door de vader-en moedervogel wordt verwacht te springen en weg te vliegen. Zoiets.

Ik probeer te vermijden om naar beneden te kijken. Toch doe ik dat en ik zie de bodem niet eens. Zo diep is die afgrond. Mijn voet past precies op de plank. Ik zet mijn andere voet ervoor en loop toch allebehalve vastberaden door. Ik moet wel als ik verder wil op mijn reis. Het is alsof je een week zonder water door een woestijn hebt gelopen en honderd meter verder een groot glas koel water ziet staan. De prijs voor je doorzetten, zal ik maar zeggen.

Halverwege de plank begint het 'zweet' mij uit te breken. Ik begin uit mijn evenwicht te raken.  Ik bedenk mij ineens dat ik onmogelijk zweet kan voelen, laat staan dat het kan uitbreken want ik ben uit mijn lichaam. Want ik ben alleen bewustzijn. Ik kan helemaal niet uit balans raken. Het gaat als een flits door mij heen. Het hele plaatje is nep. Een illusie. Er is helemaal geen afgrond. Dat beseffende loop ik op mijn gemak en doodgemoedereerd de laatste vijftig meter naar de 'overkant.' Als ik naar beneden kijk zie ik geen plank noch een afgrond. Ik loop gewoon verder en ben ineens tussen de groene planten en bloemen en de licht wuivende zachte wind.

Alena duikt naast mij op. 'Prima, 'zegt ze. 'Deze angst heb je overwonnen en zal niet langer deel uitmaken van je onbewuste geest. Je moest deze confrontatie echt aangaan. De angst in de ogen zien. Elke keer als die angst weer op mocht komen, zul je direct de illusie daarvan inzien, net zoals je dat met boosheid ook inziet. Ze knipoogt en is op hetzelfde moment verdwenen.

Zelf word ik wakker in mijn bed. Fascinerend, mijn lichaam zweet als een otter.

VOLG DE WITTE PIJL

 

                                                              HOOFDSTUK -8-

                                                            

                                                           VOLG DE WITTE PIJL

De bekende prikkel dient zich weer aan en voor ik het weet ben ik met mijn bewustzijn buiten mijn lichaam.  Ik word begroet door Alena die als een soort gids in alternatieve bewustzijnstoestanden fungeert.

'Deze keer iets heel anders,' zegt ze. 'Iets bijzonders ook.'

Ze beweegt haar linkerhand waardoor er een soort 'zwaai' ontstaat. Op hetzelfde moment bevinden wij ons in een enorme hal waar ontelbare poorten op uitkomen. In de verte doet het mij denken aan de toegangsslurven voor vliegtuigen. Uit die slurven duiken eindeloze aantallen mensen op waarvan sommigen verward om zich heen kijken. Anderen, bang en weer anderen kijken alsof ze niets anders verwacht hadden.

Als ik zeg mensen, bedoel ik de ijle vorm van een menselijke gestalte. Vreemd genoeg zijn de gezichten niet ijl maar duidelijk zichtbaar.

Ze lopen langs enorme driedimensionale schermen langs alle wanden van de hal. Met driedimensionaal doe ik de beelden op die schermen tekort. Het is/lijkt levensecht. Een felrood licht in de vorm van een enorme pijl wijst de mensen de weg naar de verschillende beelden en situaties op die schermen. Het ene beeld nog krankzinniger dan de andere. Zo zie ik bijvoorbeeld een enorm luxueus bordeel waar mannen en vrouwen schijnbaar goed aan hun trekken komen. Sommige net gearriveerde mensen worden juist door die beelden aangetrokken en blijven er gebiologeerd naar kijken. Sommigen versmelten met het beeld, gaan er letterlijk helemaal in op en beginnen deel te nemen aan de onophoudelijke orgies daar. Anderen lopen na enige tijd door en blijven staan voor een ander scherm. Zo is er een scherm waar enorme buffetten zijn te zien. Eten in alle soorten en maten zijn op lange tafels opgesteld. Er zijn eindeloos veel bars en zithoekjes waar ontelbare mensen zich tegoed doen aan drank en eten.

Een volgend scherm laat een slagveld zien waar op "leven en dood" wordt gevochten. Een aantal net gearriveerde mensen versmelten met/in dat scherm, althans, met de situatie die zich op dat scherm afspeelt. Ze storten zich zonder nadenken in het geweld dat gepaard gaat met veel lawaai zoals geknal, geschreeuw , gillen van doodsangst etc.

Verder zie ik schermen met verschillende sportwedstrijden. Ook hier veel strijd maar meer om een wedstrijd te winnen.

Alena wijst op een aantal voetbalwedstrijden die aan de gang zijn op de schermen. Veel net gearriveerde mensen kiezen voor dit scherm en doen meteen mee met de wedstrijden alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

'Sommige wedstrijden duren eeuwen en eeuwen gemeten naar jouw tijdrekening,' zegt ze. Er zijn hier zielen die al honderden 'jaren' achter een bal aanjagen. Die willen winnen, wat het ook kost. Ze zijn volledig gefocust op winnen en ze zijn zich totaal niet bewust van andere zijnstoestanden. Het zelfde geldt voor de andere activiteiten die je net hebt gezien.

'Wat is hier de hogere bedoeling van, 'vraag ik terwijl ik het antwoord eigenlijk wel kan raden.

Alena legt het uit: 'Alle mensen die je hier ziet aankomen, arriveren in het bewustzijn dat ze net voor en tijdens hun overgang hadden. De hebben allemaal een bepaalde trilling op basis van het niveau van hun bewustzijn. Zo hebben mensen  die meteen de sport induiken een iets hogere frequentietrilling dan mensen die hier direct tot een bloedige oorlog worden aangetrokken. Er zijn gradaties dus.

Er blijven maar mensen binnen komen in een onafzienbare rij die kennelijk nooit stopt. Ineens zie ik twee mensen een heel andere kant oplopen. Ze steken de hal over en volgen een felwitte pijl naar de schermen die daar zijn gecreëerd.

Alena en ik volgens ze op een afstandje. Eenmaal aangekomen daar zien we heel andere taferelen. Schermen met prachtige taferelen. Schitterende natuurgebieden. Zielen die in comfortabele zaaltjes les krijgen ergens in. Maar ook gebieden die er abstractrer uitzien. Dan, schermen die volkomen leeg zijn. Er is niets op te zien. Eén van de twee zielen stapt het scherm met het leslokaal in en word lachend en juichend begroet. Hij mag meteen meedoen met de lessen.

De andere ziel loopt door naar een leeg scherm en wordt daar onmiddelijk in opgenomen. Hij is direct onzichbaar voor mij.

'Waarom zie ik dat lege scherm en waarom kiest die daar voor?' vraag ik aan Alena.

'Eerst die andere schermen, 'legt ze uit. 'Die schermen met die prachtige natuur en die leslokalen zijn de bestemming van die eerste ziel. Alle zielen die je hebt gezien bezitten allemaal nog de hang naar 'vormen' Ze identificeren zich het liefst met 'vorm'. Zowel de 'fan' van oorlog als de 'fan' van de prachtige natuurgebieden. Ze leven hier ongestoord hun diepste verlangens uit in hun huidige bwustzijnsniveau.

Uiteindelijk zullen ze enigszins wakker worden uit hun 'bezigheden' en op dat moment zal hun hang naar 'vormen' hen weer terugvoeren naar een fysiek bestaan. Het enige verschil is dat de ziel ,die koos voor de natuurgebieden , een iets hoger bewustzijn heeft maar wel nog steeds een drang naar 'vormen.'

'En die ziel die het lege scherm koos, dan? 'vraag ik nieuwsgierig.'

Alena lacht. 'Dat scherm was niet leeg. Alleen is wat op dat 'scherm' gebeurt voor jou niet zichtbaar omdat je nog niet het juiste bewustzijnsniveau hebt. Er is nog enige hang naar identificeren met 'vormen' bij jou.  Met fysieke zaken. Dat is ook de reden dat ik je dit liet zien. De ziel die voor het lege scherm koos, is helemaal ontwaakt. Er is geen enkele identificatie met wat voor vom dan ook. Hij zal geen volgend fysiek bestaan meer ingaan. Tenzij hij dat nodig vindt om anderen te helpen maar dan wel helemaal bewust. 

Wees je dus bewust van dit alles. Dat scheelt je straks onnodig gedoe. En als je hier definitief komt; denk dan hier aan terug en volg de witte pijl. Ze knipoogt en verdwijnt.

Zelf 'val' ik terug in mijn lichaam. Er is genoeg stof tot nadenken..