HOOFDSTUK -4-
TERUGBLIK
Ik lig languit op de bank en de bekende prikkeling steekt de kop op. Daarom stel ik mij weer voor dat ik een terrasstoel ben die uit de hoes wordt getrokken. Op hetzelfde moment verlaat mijn bewustzijn het lichaam.
Ik word opgewacht door dezelfde vrouw van de vorige sessie. Ze lijkt nu minder zakelijk en afstandelijk dan de vorige keer. Maar dat komt omdat ik nu anders naar "leraren" kijk.
Ze verwelkomt mij heel vriendelijk glimlachend. Dan wijst ze naar links waar een oneindig lange rij makkelijke stoelen staan opgesteld. Ze staan allemaal naast elkaar met een meter of drie ertussen. Tegenover elke stoel hangt een enorm tv-scherm. Op de stoelen, allemaal mensen die aandachtig naar de beeldschermen staren. Op elke beeldscherm is een andere "film" te zien.
De vrouw kijkt mij alert aan. 'Heb je enig idee waar je naar kijkt?' vraagt ze.
'Ik weet het uiteraard niet zeker maar ik heb wel een idee,' antwoord ik.
'Ik weet wat je denkt, 'zegt ze. 'Wat je ziet zijn mensen die hun fysieke lichaam hebben verlaten en nu een samenvatting te zien krijgen van het afgelopen leven. De wezens achter de stoelen begeleiden dit proces dat voor sommige mensen heel heftig kan zijn.
Iedereen krijgt te zien wat er fout is gedaan in het afgelopen leven, en wat goed is gedaan. Iedereen voelt ook de emoties daarbij. Als je in je afgelopen leven iemand heel erg gekwetst hebt, zul je nu ook de emoties voelen van degene die je gekwetst hebt. Iedereen die hier komt, gaat door dit proces.'
Daar moet ik even over nadenken. 'Volgens mij slapen die mensen nog, in die stoelen, klopt dat?'
'In zekere zin wel. Ga door.'
'Nou, het feit dat ik hier ook ben en niet in één van die stoelen zit, geeft al aan dat wat ik zie, grote onzin is. Of heb ik dat verkeerd?'
'Je drukt je wat grof uit, maar je hebt gelijk. Vertel mij eens in je eigen woorden hoe je tot die conclusie bent gekomen.'
'Tja, ik weet gewoon dat die samenvatting van je leven niet noodzakelijk is. Want uiteindelijk was dat hele leven een illusie. Alles speelde zich als een verhaal in het hoofd af en werd in de fysieke wereld als waarheid uitgedrukt. Omdat alles een illusie was, een droom eigenlijk, kun je niets verkeerd hebben gedaan. Dan kun je niemand gekwetst hebben. En als dat in de droom wel gebeurd is waarom zou ik dat nog een keer moeten zien? Ik zie hier toch ook geen rijen mensen die naar hun nachtelijke dromen zitten te kijken? En in die nachtelijke dromen heb je toch ook ooit wel eens iemand gekwetst? Dat zeg ik, omdat ik nachtelijke dromen even illusionair vind als het "wakkere" leven overdag.'
Ze knikt langzaam en vraagt: 'Even wat anders, vergeef je in je dagelijkse leven alles wat je als een vergissing beschouwt?'
'Vroeger wel, ja. Ik vergaf de hele dag van alles en nog wat. Totdat ik besefte dat ik helemaal niet hoefde te vergeven omdat ik in een droom zat. Op het moment dat ik dat inzag besefte ik dat het enige wat ik hoefde te vergeven, het geloof was dat ik uberhaupt vergissingen maakte. Dat inzicht veroorzaakte een verschuiving in mijn bewustzijn. Vandaar dat ik met enige reserve naar die vertoning daar kijk met die beeldschermen.'
Ze lacht en knikt heftig. 'Daarmee heb jij jij je antwoordt op de vraag waarom jij niet naar zo'n scherm zit te kijken. Maar je moet goed begrijpen, dat al die mensen die je daar in die stoelen ziet zitten, hierbinnen komen met het bewustzijn van het moment van 'sterven' In principe zijn ze nog aan het dromen alleen het verhaal is iets anders. Ze beleven deze dingen in het bewustzijn van hun eigen frequentie. Al deze mensen zijn nog steeds gehecht aan "vormen" Daarom zal er een moment komen dat ze opnieuw de drang naar die vormen niet kunnen weerstaan en zullen ze weer "afdalen" naar een fysiek bestaan. En dat herhaalt zich totdat ze wakker worden en het genot en de drang naar vormen niet langer interessant vinden.'
'Nou..ik heb zelf anders ook nog wel wat kleine verslavingen waar het vormen betreft,' zeg ik.
Ze lacht weer vriendelijk: 'Gelukkig dan maar dat jij nog een kans krijgt om dat in dit leven helemaal te regelen, zegt ze knipogend.
Op hetzelfde moment ben ik weer in mijn lichaam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten