ILLUSIE

                                                               HOOFDSTUK  -3-

                                                                    ILLUSIE

Mijn hele leven heb ik altijd goed kunnen slapen. Zodra mijn hoofd het kussen raak, slaap ik. Maar sinds kort zijn er nachten waarop ik niet in slaap val. Wel heb ik dan het gevoel dat ik diep wegzak maar niet helemáál weg ben. 

Deze momenten heb ik leren kennen als de voorbode van weer iets leren buiten mijn lichaam. 

Ik voel de bekende kriebel en verlaat met mijn bewustzijn mijn lichaam. Dat doe ik weer door mij voor te stellen dat ik een terrasstoel ben die uit de hoes wordt getrokken. De hoes is mijn fysieke lichaam.

Ditmaal geen "situatie" waar ik wat van moet leren. In plaats daarvan word ik opgewacht door een vrouw wiens leeftijd moeilijk te schatten is. Ze omhelst mij zodra ik buiten mijn lichaam ben. Ik vraag of wij elkaar kennen. 'Op veel niveaus wel,' antwoordt ze. 'Op dit niveau niet, omdat je bewustzijn nog niet helemaal vrij is. Daar bedoel ik mee, dat je mij nu wel waarneemt op dit niveau van bewustzijn, maar niet één bent met wat je waarneemt. Dus ook niet één bent met mij."

Je bent nu hier om te leren inzien wat het begrip "Illusie" op jullie fysieke Ego niveau werkelijk betekent. Er zijn kasten vol boeken hierover geschreven. Ook in het belangrijkste werk over dit onderwerp; "een cursus in wonderen"  gaat het hier in belangrijke mate over.

Velen lezen dit en denken het dan te begrijpen. Mensen denken dan: ach ja, ik begrijp nu wat illusie betekent: alles wat ik zie bestaat niet echt en gaan vervolgens weer over tot de orde van de dag. Hetzelfde geldt overigens voor vergeven. Vergeven is een uiterst belangrijke, zo niet de belangrijkste, weg naar realisatie van Godsbewustzijn, van wakker worden uit de diepe hypnotische slaap waarin jullie al zo lange tijd in verkeren. Velen proberen oprecht te vergeven maar leren vervolgens niet van de vergissing die leidde tot het moment van vergeving. Men maakt weer de zelfde vergissing.

Terug naar de "illusie:" Alles wat je waarneemt zoals denken, voelen, ruiken, proeven, speelt zich in je hoofd af. Illusie is het maken van een verhaal in je hoofd. En dat verhaal wordt uiteindelijk uitgedrukt in een bijna levensechte realiteit die wij de fysieke wereld noemen. Maar omdat het verhaal in je hoofd al niet echt is, is de uitdrukking daarvan in de zogenaamde fysieke wereld ook niet echt. Gedachten echter hebben een enorme kracht. Je schept ermee zoals God dat doet. De bedoeling IS dan ook dat je schept, maar wel samen met God. De meeste mensen echter scheppen liever alleen. Ze zijn het scheppen met God vergeten. Ze zijn vaak God zelf vergeten. Maar zoals  een kind niet precies weet wat hij doet als hij met lucifers speelt, weten de meeste mensen ook niet wat de doen als ze zonder God scheppen.

Stel dat je heel kwaad bent op iemand en je in je fantasie die iemand verwenst of nog erger, heel veel kwaad berokkent. Als je dat maar vaak genoeg doet manifesteert die fantasie zich in de pseudo-werkelijkheid van je fysieke leven. Met andere woorden, die andere persoon ondervindt heel veel schade in de fysieke wereld.

Hele oorlogen ontstaan, worden gemanifesteerd, door agressieve verhalen in de hoofden van mensen. Omdat alle mensen zijn verbonden met elkaar, wat wij collectief bewustzijn noemen, kunnen er ineens rampen, oorlogen etc. uit het schijnbare niets ontstaan in jullie fysieke wereld.

Daarom gaat er zoveel "fout" in de fysieke wereld. Omdat zoveel mensen dromend, dus onbewust, scheppen. Zij scheppen vanuit wat wij hier noemen, hun Ego. Zouden die mensen dat inzien, dan zouden ze alleen met God scheppen. Als iedereen in de fysieke wereld dat zou doen dan zou het paradijs op aarde ontstaan.

Het klopt dus inderdaad: alles wat je ziet is niet echt. Net zoals een spannend boek niet echt is. Het komt uit de fantasiewereld van de schrijver maar de persoon die het leest zie je steeds in spanning de bladzijden steeds sneller omslaan. Die persoon hoort of ziet niets om zich heen. Die persoon "zit" volledig in het boek en ervaart wat hij leest, op dat moment als echt. Hetzelfde met films of uitdrukkingen vanuit de media.

Het bekende gezegde is: Je schept je eigen werkelijkheid. Dat is onjuist. Je schept je eigen illusie en alleen dát inzien, schept de werkelijk zoals die is.

Geef dit even door als je wilt. 

Ik vraag of ze altijd zo zakelijk en afstandelijk is.

Ze lacht vriendelijk en zegt: 'stel de vraag nog eens als je weet waarom je de vraag stelt.'

Daar moet ik over nadenken en dat ziet ze.

Ze zegt: 'Jij neemt mij waar als zakelijk en afstandelijk. Dat doe je omdat ik jou doe denken aan je leraren op school vroeger. De manier waarop je door hen in die tijd werd "behandeld" zit je nog steeds dwars. Het zit in je als een geblokkeerd stukje energie en je hebt zelf niet door dat je mij en andere leraren waarneemt vanuit het perfectief van toen. Oftewel de illusie die zich nog steeds als een verhaal in je hoofd afspeelt en zelfs hier, naar mij toe, nog invloed heeft.

Wow!!Confronterend. Als ik een hoofd had op dit vlak zou ik zou ik nu rood worden. Maar ik zie ineens in dat ze wel gelijk heeft. Zo krachtig is die illusie dus.

'We nemen nu afscheid, 'zegt ze. 'Ik zie dat de les is aangekomen. Nogmaals, laat ook andere dit weten.'

Ze glimlacht. En weg is ze..