-2-
HET COLLECTIEVE BEWUSTZIJN
Het volgende uitstapje staat op het programma. Ik voel het.
Daar moet ik iets meer over zeggen. Het is niet zo dat ik nu, alsof je een knop omdraait, even uit mijn lichaam kan springen. Misschien is dat bij anderen wel het geval, dat weet ik niet. Bij mij werkt het niet zo. Het is erg afhankelijk van hoe ontspannen ik ben. Of dat ik niet te geforceerd focus op een sprong uit mijn lichaam. Soms ben ik ook té ontspannen waardoor ik in slaap val.
Maar nu zijn alle omstandigheden oké en ik stel mij voor dat mijn gids, of hoger bewustzijn mijn heupen vasthoudt waarna ik in gedachten afzet en uit mijn lichaam vlieg met mijn bewustzijn. Ik noem mijn hoge Bewustzijn; de Stem omdat ik hem alleen maar ken als een stem.
De stem laat zich overigens niet horen, dus ga ik op mijn eigen gevoel af. Deze keer kan ik wél zien. Ik bevind mij in een schemerige omgeving. Dat is een tegenvaller, maar de Stem had al gezegd dat mijn uitstapjes niet voor de lol zijn. Ik moet dingen leren en vooral áfleren. Daar ben ik hiervoor en leuk zal het niet altijd worden, vermoed ik.
Ik zie wat schuduwen rondlopen. Ze negeren mij volkomen. Waarschijnlijk zien ze mij niet eens. Iets verderop zie ik een straat met zeven huizen die allemaal identiek zijn. Slechts in één huis brandt er licht. Daarom begeef ik mij naar dat huis. Zwevend uiteraard en ik moet echt moeite doen om mijn focus te behouden en niet op te gaan in het vrije gevoel dat mij doordrenkt.
Omdat de deur toch openstaat zweef ik brutaal naar binnen. De kamer in het huis is leeg, op een groot vloerkleed na. Ik zie geen keuken of een andere kamer. Geen meubilair. Ook geen trap naar boven. Waar de bron van het licht is in dit huis zie ik niet zo snel.
Omdat er ook geen bewoners lijken te zijn zweef ik weer terug naar de deur met de bedoeling de rest van de huizen te onderzoeken. Wanneer ik de deur wil uitzweven word ik plotseling omringd door vier op mensen lijkende wezens. Twee vrouwen en twee mannen. Ze staren mij met dode ogen aan. Ze zwijgen en laten geen enkele vorm van emotie zien. Ze duwen mij naar binnen en drukken mij op de grond. Het lijkt of ze als een stapel lijken bovenop mij liggen en ik krijg nauwelijks lucht. Bewegen kan ik ook al niet terwijl mijn handen toch vrij zijn. Maar ik lijk alle controle over mijn lichaamsfuncties kwijt te zijn.
Al snel voel ik enige paniek opkomen. Het wezen dat het dichtst op mij drukt grijnst dom naar mij en de druk wordt groter.
Mijn handen willen wel maar het signaal om te bewegen komt niet door. Ze willen mij onder geen enkele reden loslaten. Zo voel ik dat.
Maar dan dringt het tot mij door. Ik ben hier om te leren dus ontspan ik en negeer de druk van de wezens op mij. Op dat moment weet ik dat die wezens niet echt zijn, anders zouden ze wel iets zeggen of op een andere manier blijk geven van enige vorm van leven. Op hetzelfde moment lijken mijn handen los te schieten en ik smijt de vier engerds van mij af. Ze blijven dom grijnzend en kwijlend op het vloerkleed liggen.
Zonder mij te haasten zweef ik het huis weer uit en "val" terug in mijn lichaam.
'En?' vraagt de Stem. 'Wat is de les die je hieruit trekt?'
Een flits van weten gaat door mij heen: 'Ik heb mij m'n hele leven ondergeschikt gemaakt aan het collectieve bewustzijn. Dat bewustzijn dat alle mensen onderling verbindt. Ik had nooit helemaal door hoe krachtig dat collectieve bewustzijn je eigen individuele bewustzijn overschreeuwd. En vooral, hoe volksmenner,s door herhaald inpraten op de burgers, invloed uitoefent. Of zakenmensen die door middel van reclame op tv en in andere media het collectieve bewustzijn bespeelt. Bij de meeste mensen wordt het individuele bewustzijn ondergeschikt gemaakt aan het collectieve bewustzijn. Vandaar dat er vaak maar een vonkje nodig is om de vlam in de pan te laten slaan bij een samengekomen menigte.
Zo zijn veel individuele meningen gebaseerd op wat er collectief wordt gedacht. En de meeste mensen weten dat niet eens. Ze denken dat ze hun mening zelf geformuleerd hebben. Als 20 miljoen mensen maar blijven herhalen dat donkere mensen niet volwaardig zijn, zullen steeds meer individuen dit gaan geloven en de mening gaan delen. Dat gaat onbewust.
Ik wist niet dat dit nog zo aan mij kleefde. Dat ik nog steeds onbewust beïnvloedbaar was door het collectieve bewustzijn. Dat betekent dat ik nog steeds niet helemaal los ben van mijn Ego want als ik volledig verlicht was geweest zou ik daar immuun voor zijn. De vier wezens stelden het collectieve bewustzijn voor dat mij in hun greep hield. Dat ik mij van hen en van hun druk wist te bevrijden wil zeggen dat ik de kracht van het collectieve bewustzijn nu doorzie en mij daar niet meer (zo snel) door laat beïnvloeden.'
'Heel goed,' zegt de Stem. Dat is precies de les die je nog moest leren in dit geval. En niet de onbelangrijkste want zolang je niet los bent van het collectief, in die zin dat je je niet negatief laat beïnvloeden, kun je je broeders en zusters niet helpen bij het ontwaken. Tot horens.'
Weg is hij.Prima. Vroeger zou ik mij daaraan hebben geërgerd , dat zonder verdere uitleg weg gaan.
Maar dat gevoel heb ik nu helemaal niet. Voor kinderachtig gedrein is er geen plaats én geen tijd meer..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten